Frans voelde zich wel een beetje schuldig, maar zijn vriendjes overtuigden hem ervan dat het kijken naar porno een normale bezigheid was. Op zijn veertiende was het kijken naar pornografische beelden een bijna dagelijks ritueel geworden. Zelfs als hij geen beschikking had over internet, fantaseerde Frans over de beelden die hij eerder gezien had. Hij schaamde zich voor zijn fantasieën en behoefte aan seksuele prikkels en probeerde dit verborgen te houden voor zijn ouders. Hij was bang dat ze hem zouden afwijzen. Steeds opnieuw probeerde Frans te stoppen met het bezoeken van pornosites, maar het lukte hem niet. Als Frans naar de pornografische beelden keek, voelde hij voor een ogenblik een opwindend gevoel dat zijn spanning verlichtte. Fantaseren leidde al jong tot de gewoonte van zelfbevrediging.

Naarmate Frans ouder werd, veranderde zijn gedrag niet. Ook niet toen hij een relatie kreeg en trouwde. De drang om porno te kijken verankerde zich juist steeds meer in zijn leven. Hij voelde zich schuldig, het meest naar zijn vrouw. Maar ook dat weerhield Frans niet van zijn obsessie voor alles wat met seks te maken had. Hij was inmiddels zo geobsedeerd door seks dat hij overwoog om een prostituee te bezoeken. Toen Frans dit uiteindelijk met enige regelmaat deed, kwam zijn vrouw erachter. Hij kon zijn seksverslaving niet langer ontkennen. Hij vond het verschrikkelijk dat zijn vrouw het nu wist. Ze eiste dat hij professionele hulp zou zoeken, anders zou ze hem verlaten. 

Achteraf is Frans zijn vrouw dankbaar. Hij is nu eindelijk begonnen om -met vallen en opstaan- zijn probleem aan te pakken. Het is niet makkelijk, maar meer dan de moeite waard.